Ukdelerle Dolu Bir Yolculuk

Dünya bizim tamamlanacağımız bir yer değildir, dünya bizim katlanacağımız bir yerdir. Dünya bizi ukdelerle bırakacak. Tamamlamaya çalışacağımız ama asla yetişemeyeceğimiz, herkese yetişmeye çalışacağımız ama en sonunda kendimize geç kalacağımız, bunu çok geç zamanlarda fark ettiğimizde de artık geri dönmeye zamanımızın olmayacağı, mecalimizin olmayacağı, takat ve hevesimizin kalmayacağı bir yerdir dünya.

Dünya algısına böyle baktığımızda, kendi adıma söylüyorum, çok kıymet vermeden, biraz etrafıma bakınıp, biraz imar etmeye çalışıp, biraz birilerine dokunup, onların hayatına ilişkin ortaya bir şey koymaya çalıştıktan sonra çekilip gidilecek olan bir yerdir. O nedenle dünya ukdeden oluşur. Herkesin bir ukdesi vardır, irili ya da ufaklı.

Ve işte en acı yanı da budur. Ne kadar çabalarsak çabalayalım, birçok şeyi eksik bırakacağız, bazı duygularımız yarım kalacak, bazı hatıralar tamamlanmadan kalacak. İnsan, elinde olmayan şeylerle, yarım kalan hislerle ve tamamlayamadığı parçalarla yaşamayı öğrenmek zorunda.

Bu yüzden dünya, bir anlamda teslim olmayı da öğretir. Çabalarız, uğraşırız, uğraşmamıza rağmen istediğimiz sonuçları her zaman elde edemeyiz. Ve bu bazen insanı sessizce yorar, bazen de yalnız bırakır. Ama tüm bunlara rağmen devam ederiz; çünkü yapacak başka bir şey yoktur.

Sonunda, dünya bizim için bir yolculuktur; üzerine çok yüklenmeden, sahip olduğumuz kadarıyla ilerlememiz gereken bir yerdir. Eksiklerimiz, ukdelerimiz, yetişemediğimiz noktalar… Hepsiyle birlikte ayrılırız.

Sonuç olarak, dünya, üzerimizde taşıdığımız yükler ve ukdelerle birlikte, sabırla katlandığımız, değer katmaya çalıştığımız ama sonunda yine çekip gideceğimiz bir yerdir. Ve bu gerçek, hayatın en sert ama en öğretici yanıdır.