İnsan İnsanın Aynasıdır

Hayatta bazen en büyük dersleri kitaplardan değil, karşımıza çıkan insanlardan alıyoruz. Birinin bir sözü, bakışı ya da tavrı, aslında içimizde gizlediğimiz bir şeyi bize gösteriyor. Tıpkı bir aynaya bakar gibi.

Hoşumuza gitmeyen bir davranış gördüğümüzde, çoğu zaman aslında kendimizde bastırdığımız ya da kabul etmek istemediğimiz bir tarafı fark ediyoruz. Mesela sabırsız birini görünce içimizdeki sabırsızlığı hatırlıyoruz. Ya da birinin özgüvenine kızarken, belki de kendi içimizdeki çekingen yanla yüzleşiyoruz. Bu yüzden denir ki: insan, insanın aynasıdır.

Ayna olmak sadece olumsuzluklarda değil, güzelliklerde de kendini gösteriyor. Birinin şefkatine tanık olduğumuzda, içimizdeki merhamet ışığını daha çok görüyoruz. Birinin cesareti, bizim de adım atmamız için ilham oluyor. Hatta bazen hiç tanımadığımız birinin küçücük davranışı bile, içimizde uzun zamandır unuttuğumuz bir yönü uyandırabiliyor.

İlişkilerde bu durum daha da belirginleşiyor. Yakın olduğumuz insanlar bize sürekli ayna tutuyor. Sevdiğimizin söylediği bir söz, arkadaşımızın yaptığı bir hareket, ailemizle yaşadığımız bir tartışma… Hepsi aslında bize kendimizi anlatıyor. Bu yüzden en çok sevdiklerimizden inciniyoruz, çünkü en derin yaralarımızı onlar fark ettiriyor. Ama aynı zamanda en çok da onlardan iyileşiyoruz, çünkü bize sevgiyi ve kabulü de onlar öğretiyor.

Aynalar bazen acıtır. Kendimizde görmek istemediğimiz bir yönümüzü başkasının üzerinde görünce öfkeleniyoruz. Ama biraz sakinleştiğimizde fark ediyoruz ki, aslında kızdığımız şey başkasının tavrı değil, içimizdeki o tanıdık taraf. O yüzden karşımızdakini suçlamak yerine, “Bana hangi yanımı gösteriyor?” diye sormak, hem öfkemizi hafifletiyor hem de içsel yolculuğumuza derinlik katıyor.

Ve aynalar bazen umut verir. Başkasının içindeki güzellik, bizim içimizdeki güzelliği de uyandırır. Birinin vicdanı, merhameti, cesareti, çalışkanlığı ya da sabrı bize “ben de böyle olabilirim” dedirtir. Belki de bu yüzden hayranlık duyduğumuz insanlar bize yol gösteren en parlak aynalardır.

Aslında hepimiz birbirimizin yol arkadaşıyız. Bazen fark ettirerek, bazen canımızı acıtarak, bazen de kalbimizi ısıtarak içimizi gösteriyoruz. Bu yüzden karşımıza çıkan insanlara “ben bundan ne öğreniyorum?” diye sormak çok kıymetli. Çünkü çoğu zaman, en çok kızdıklarımız ya da en çok hayran olduklarımız bize en güçlü aynayı tutanlardır.

Ve belki de işin sırrı şurada: başkalarının bize tuttuğu aynaya bakarken, kırılmak yerine kendimizi görmek. Çünkü her aynada biraz biz, biraz da olmak istediğimiz kişi saklıdır.