Allah’ın Varlığına Delil Arayanlara

İnançsızlık insanlık tarihi boyunca vardı; ancak günümüzde özellikle genç nesilde Allah’ın varlığına dair ispat arayışı, bilimin verileriyle ikna olma çabası ve buna rağmen inanmamazlık oranındaki gözle görülür artış dikkat çekiyor.

Allah var mı? Bu soru bazen içten bir arayışla, bazen de şüpheyle dile getiriliyor. Günümüzde özellikle bilimsel açıklamalar ve modern düşünce biçimleri, bazı insanların “Allah yoktur” sonucuna varmasına sebep olabiliyor. Oysa biraz derin düşündüğümüzde, aklın ve kalbin birlikte işaret ettiği yön bambaşkadır.

Her insanın zihninde en temel soru şudur: “Ben nasıl var oldum?”Evet, hepimizin bir annesi ve babası var. Onların da anne babaları vardı. Bu zinciri geri sardığımızda, insanlığın bir başlangıcı olması gerekir. Çünkü hiçbir şey sonsuzca geri gidemez. Mantık bize şunu söyler: Hiçbir şeyden hiçbir şey çıkmaz.

Kur’an bu noktada şöyle der:“Yoksa onlar hiçbir şeyden mi yaratıldılar? Yoksa kendileri mi yaratıcıdırlar?” (Tur, 35)

Bu ayet aslında çok güçlü bir soruyu soruyor: Eğer hiçbir şeyden yaratılmadıysan, ya kendi kendini yaratmış olmalısın ya da seni yaratan biri olmalı. Mantıkla bakıldığında, bir şeyin kendini yaratması imkânsızdır. O hâlde tek ihtimal, bir Yaratıcı’nın varlığıdır.

Burada ilginç olan şu: Madem inançsızlar verilerle, mantıkla hareket ettiklerini söylüyorlar, bu apaçık mantığı nasıl görmezden geliyorlar? Kendi düşünce biçimleriyle baktıklarında bile ortada aklın kabul edebileceği tek sonuç kalıyor: Bizi yoktan var eden bir Kudret’in varlığı.

Günlük hayattan örnek: Evinde oturuyorsun, masanın üzerinde bir telefon var. Sana biri dese ki, “Bu telefon kendi kendine oluştu, parçalar tesadüfen birleşti,” inanır mısın? O hâlde bir telefonun bile ustasız olmayacağı açıkken, insan gibi aklı, kalbi, duyguları ve bedenindeki düzeniyle böylesine mükemmel bir varlığın ustasız olabileceğine nasıl inanılır?

Bugün ateist düşüncenin en çok dayandığı nokta evrimdir. “İnsan Allah tarafından yaratılmadı, evrimleşti” denir. Oysa evrim ile Allah arasında bir çelişki yoktur. Çünkü evrim, bir yöntem olabilir. Yöntemi yaratan da Allah’tır.

Kur’an’da şöyle buyurulur:“Biz her şeyi bir ölçüye göre yarattık.” (Kamer, 49)

Bu ayet, evrim olsun olmasın, her şeyin belli yasalarla işlediğini söyler. Bilim buna “fizik yasaları, biyolojik mekanizmalar” diyor. Yani bilim aslında ayetin söylediğini doğruluyor: Bir düzen var. Soru şu: Bu düzeni kim koydu?

Günlük hayattan örnek: Bir bilgisayar programı zamanla güncellenebilir. Ama ilk kodları yazan bir yazılımcı olmadan hiçbir program ortaya çıkamaz. Evrim güncellemeyse, Allah da ilk yazılımcıdır.

Düzen Tesadüf Olabilir mi?Evrenin en çarpıcı özelliği inanılmaz bir düzene sahip olmasıdır. Güneş’in dünyadan tam uygun uzaklıkta olması, oksijen oranı, suyun özellikleri, canlıların uyumu…

Kur’an der ki:“Güneş de kendisi için belirlenmiş bir yere doğru akıp gider. İşte bu, aziz ve alim olan Allah’ın takdiridir. Aya da bir ölçü koyduk; onun evreleri de belirlenmiştir.” (Yasin, 38-39)

Bugün astronomi de aynı şeyi söylüyor: Gezegenler belli yörüngelerde, hassas dengeler içinde hareket ediyor. Bu kadar ince ayar, tesadüfle açıklanabilir mi?

Günlük hayattan örnek: Bir apartmanda tüm lambaların aynı anda yanıp söndüğünü düşün. “Ne büyük tesadüf!” mü dersin, yoksa “Burada bir elektrik sistemi kurulmuş” mu dersin? Evrenin düzeni de böyledir.

Bazı insanlar şöyle der: “Allah’ı göremiyorum, o hâlde yok.”

Kur’an bu mantığı şöyle tersine çevirir:“Gözler O’nu idrak edemez, ama O bütün gözleri idrak eder.” (En’âm, 103)

Allah’ı göremememiz, O’nun yokluğunu değil; bizim algılarımızdan daha büyük olduğunu gösterir. Elektriği göremediğimiz ama etkilerini hissettiğimiz gibi, Allah’ı da görmeyiz ama eserlerini yaşarız.

Günlük hayattan örnek: İnterneti hiç gören oldu mu? Hayır. Ama hepimiz kullanıyoruz. Görmediğimiz halde, sonuçlarıyla varlığına inanıyoruz.

“Dünyada bu kadar acı ve kötülük varken Allah nasıl var olabilir?” diye soranlara:

Kur’an’da şöyle denir:“Sizi biraz korku, biraz açlık, biraz da mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltme ile imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele.” (Bakara, 155)

Bu ayet, hayatın acılarını yok saymaz. Onların insan için bir sınav olduğunu söyler. Acı, Allah’ın yokluğuna değil; özgür iradenin ve sınavın varlığına işarettir.

Günlük hayattan örnek: Bir öğrencinin sınav kâğıdında kolay sorular da olur, zor sorular da. Zor sorular, öğrenciyi yıldırmak için değil, seviyesini göstermek içindir. Hayattaki zorluklar da bunun gibidir.

Günümüzde inanmayanların çoğu, yaşadıkları olumsuzlukları gerekçe göstererek kendilerini inançsızlık konusunda ikna etmeye çalışıyor. Oysa bu, vicdanlarını rahatlatmak için delil aramaktan ibaret. Çünkü insanın içinde Allah tarafından verilmiş bir iman var ve bu iman bütünüyle inkârı kabul etmiyor. Bu yüzden inanmadıklarını söyledikleri hâlde sürekli bir savunma hâlinde olmaları dikkat çekici. Bana göre, inançsızlıklarını bu kadar ispatlama çabaları bile Allah’ın varlığını gösteren en büyük delillerden biridir.

İnsanın içinde doğal bir yöneliş vardır. Zor anlarda içimizden gelen dua etme isteği, boşluğa değil, bizi işiten birine yöneliktir.

Kur’an şöyle der:“Ben sizin Rabbiniz değil miyim?’ Onlar da ‘Evet, şahitlik ederiz’ demişlerdi.” (Araf, 172)

Bu ayet, insanın doğuştan Allah’ı tanıma eğilimine işaret eder. İnanma ihtiyacı fıtratımıza kodlanmıştır.

Günlük hayattan örnek: Bir çocuk tehlike anında hiç öğretilmemiş olsa bile “Anne!” diye bağırır. Çünkü fıtratında sığınma ihtiyacı vardır. İnsanın Allah’a yönelmesi de böyledir.

Sonuç: Deliller Her Yerdedir.Allah’ın varlığını kanıtlamak için binlerce sayfa felsefi argüman okumaya gerek yok. Çünkü O’nun varlığının işaretleri zaten her yerde:Evrende kurulu düzen,Canlılardaki uyum,Kalbin içinden gelen yöneliş,Bilimin cevaplayamadığı “neden” sorusu…

Bilim bize “nasıl”ı anlatır, Allah ise “neden”i.

Kur’an’ın şu cümlesi bu hakikati özetler:“Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde akıl sahipleri için gerçekten ibretler vardır.” (Âl-i İmran, 190)

Bu ayet bize şunu söyler: “Kanıt arıyorsan, evrene bak.” Çünkü delil tam gözümüzün önündedir.

Allah’ın varlığını inkâr etmek, gözünü kapatıp “güneş yok” demek gibidir. Güneşin doğmamasıyla değil, gözlerin kapalı olmasıyla ilgilidir. Gerçek arayan, O’nu mutlaka bulur. Allah vardır ve varlığı hayatımızın her anında kendini hissettirmektedir.